ಲೋಕ ಸುಮ್ಕೆ ಕೆಟ್ ಓಗೈತೆ....

ಲೋಕ ಸುಮ್ಕೆ ಕೆಟ್ ಓಗೈತೆ ಪೂರ ತುಂಬಾ ಬಾಳ....

ಭೂತ್ಗೋಳಿತ್ತ ಕುಣಿದ್ರೆ ಆದೊರ್ ಕೈಗೋಳ್ ಹಾಕೋ ತಾಳ.....

ದುಡ್ದಿದ್ ಕಚ್ಚು ಹೊಟ್ಟೆ ಕಿಚ್ಚು ಏನಿಂಗ್ ಎಚ್ಕೊನ್ದೈತೆ....

ಸುಕ ಸಾಂತಿ ತೃಪ್ತಿ ಅಂತು ಬಾಗಿಲ್ ಮುಚ್ಕೊಂಡ್ ಐತೆ ...

ಹೈಕುನ್ದ್ಅಪ್ನಂಗ್ ಇದ್ ನಮ್ ದೇಸ ಈಗ್ ಎಂಗ್ ಐತೆ ನೋಡು .........

ಕಟುಕರ್ ಕೋಣೆಲ್ ನರಕದ್ ಕಪ್ಪ ಬದುಕಿರೋರ್ ಸುಡುಗಾಡು ಸುಡುಗಾಡು....

ದೇವ್ರು ಗಿವ್ರು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ರೆ ನಮ್ಗೆ ಉದ್ಧಾರಿಲ್ಲ ...

ದೇವ್ರಿಗ್ ದೇವ್ರೇ ನಮ್ಗೆ ನಾವೇ ಬೆಳ್ದೊರ್ ಪಾಲಿಗ್ ಬೆಲ್ಲ .....

ಬದ್ಕ್ ಬೇಕಂದ್ರೆ ಈ ಲೋಕ್ದಿಂದ ಬಚಾವ್ ಆಗ್ಬೇಕ್ ತುರ್ತು

ನಮ್ದೆ ಲೋಕ ಹುಟ್ಟಿಸ್ಕೊಬೇಕು ಈ ಲೋಕಾನೇ ಮರ್ತು...

ಇನ್ನೊಬ್ಇಂದ್ರ ತರಿಸ್ತಿನಿ ಅಂದ ಇಸ್ವಾಮಿತ್ರ....

ನಂದೇ ಲೋಕ ಕಟ್ಕೊಂತಿನಿ ಅನ್ನೋದ್ ಮಂತ್ರ ...

-ಜಿ. ಪಿ. ರಾಜರತ್ನಂ

ಎಲ್ಲ ಕಡೆ

मस्जिद में बैटकर शराब पीने दे घलिब,

याँ फिर ऐसी जगह बता दे जहा खुदा न हो....

- मिर्ज़ा घालीब

ಹೊಸ ಭಾಷೆ

ತುಂಬ ಕಲಿತೆ ನಾನು ಈ ಊರಿಗೆ ಬಂದು academics.... obviously ಅದಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಬಂದಿದ್ದು ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ I'm gratefull to ಚಿಂತಾಮಣಿ.... ಒಂದು ಹೊಸ ಅನುಭವಾನ ತೆಗೆದು ಕೊಡ್ತು ಅದು ನಾನು ಎದುರಿಸಿದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ....
ಒಂದು ಹೊಸ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕ....
ಒಂದು ಹೊಸ ಭಾಷೆ, ಹೊಸ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ, ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ತನ್ಮೂಲಕ ಹೊಸ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲಾಗುತ್ತದೆ.....
ದೇವರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳ ಮನಸು ನೋಯಿಸಬೇಡ ಎನ್ನುವ ಭಕ್ತ [ಅನ್ನಮಾಚಾರ್ಯ], ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದೆ ತನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಆದರ್ಶಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ವಿಚಾರವಾದಿ [ಚಲಂ], ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನ ಸಿನೆಮಾಗೆ ನೂರಾರು ಕುರಿಗಳನ್ನು ಬಳಿ ಕೊಡುವ ಜನ, ಸ್ವಾತಿಮುತ್ಯಂ, ಶಂಕರಾಭರಣಂನಂತಹ classics, ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದಂ, ಜನ್ದ್ಯಾಲರ ಹಾಸ್ಯ, ಬಾಪು ಗೊಂಬೆಗಳು (ಚಿತ್ರಗಳು ಅನ್ನಬಹುದು) , ರಾಜಕೀಯದ ಶೌರ್ಯ!!! ತುಂಬಿದ ಮನೋರಂಜನೆ!!! almost ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದ ತರಹದ್ದೇ ಭೋಜನ ಶೈಲಿ, ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯ (ಅದ್ಯಾಕೋ ನನಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಇದು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣ್ತು!!!!) ...........
ಈ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಬಹುಶಃ ನಾನು ತೆಲುಗು ಕಲ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಪಡಿತಿರ್ಲಿಲ್ವೇನೋ...
ಇನ್ನು ಚಿಂತಾಮಣಿಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ತೆಲುಗು ಕಲಿಯಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು (ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಏನಿಲ್ಲ), ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿನ nativiti ಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ,ಅಲ್ಲಿಯ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು, ತೆಲುಗಿನ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಧ್ಯ...
ಈ ಒಂದೇ ಒಂದು ಉದ್ಧೇಶದಿಂದ ಕಲಿತ ಆ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಭಾವ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಗಿದೆಯೆಂದರೆ.....
నేనిప్పుడు తెలుగు రాయగలను...

ಕಾಡತಾವ ನೆನಪು

ಬಹಳ ದಿವಸಗಳು ಆಗಿ ಹೋಯ್ತು ನಾನು ಆ ರೀತಿ ಇದ್ದು.......... ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಕಾಕಡಾರತಿಗೆ ಎದ್ದು ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗಿ ಹೋಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಫುಲ್ಲ..... ಆದ್ರೆ ಒಳಗಿದ್ದಂಥ ನಿದ್ದೆ ಅನ್ನೋ ರಾಕ್ಷಸ ಪ್ರತಿ ದಿವಸ ಆ ಒಂದು ಅನುಭವನ ಕಿತ್ಕೊಂಡು ಬಿಡ್ತಿದ್ದ.....
ನಂತರ ಸ್ನಾನ, ತಿಂಡಿ, ಕಾಲೇಜ್, ಸಿನಿಮಾ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ...... ಸ್ನೇಹಿತರು(ಯಾವಾಗಲು ಜೊತೆ ಇರ್ತಿದ್ರು)....... जाने कहा गए वो दिन....... ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ, ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯ, ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಟೈಂಗೆ ಒಂದು ಯುದ್ಧ ಎದಿರಿಸೋ ಸಂಭ್ರಮ!! ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತು ಇದೆಲ್ಲ!!! ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳ ನೆಲೆ ಚಿಂತಾಮಣಿ.... ರಾಮ ಮಂದಿರ, ಪಾಲಿಟೆಕ್ನಿಕ್....
ಒಂದು ವಿಷ್ಯ ಮರ್ತಿದ್ದೆ ಕ್ಷಮ್ಸಿ ಅಲ್ಲಿಯ ತಿನಿಸುಗಳು... ಸಾಯಂಕಾಲ ಆದ್ರೆ ಆಝಾದ ಚೋವ್ಕ್ ಅಥವ p c aar ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ (ದುಡ್ಡಿದ್ರೆ)....
ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತು ಅದೆಲ್ಲ ಈಗ ಎಲ್ಲ ಇದೆ ಆದ್ರೆ ಟೈಮ್ ಇಲ್ಲ ಜೊತೇಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರಿಲ್ಲ...... ಆ ದಿನಗಳು ಮತ್ತೆ ಬರತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ .......
ನೆನಪಾದಾಗ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹನಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ......
ಇನ್ನು ಒಂದು ವಿಷ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ಧಂಥ ಒಂದು ಅಮಾಯಕತೆ ಮಾಯವಾಗಿದೆ ಎಲ್ಲದನ್ನು ನಂಬ್ತಿದ್ವಿ, ಅನುಭವಿಸುತಿದ್ವಿ, ಯಾಕೋ ತುಂಬ MEAN MINDED ಆಗಿದ್ದೀವಿ ಅನ್ಸತ್ತೆ.....
ಒಂದ್ವಿಷಯ........
मेहरबान होके फिर से बुलालेना मुझको
में कोई गुज़रा वक्त तो नही
जो फिर न आ सकू.....
ಇನ್ನು ಒಂದ್ಸಲ ಆ ಕಲ ಬರಲಿ ಅಂಥ ಹಾರೈಸುತ್ತ............